Razem ze św. Danielem Combonim

Uroczystość świętego Daniela Comboniego jest zawsze dla nas, tutaj w Afryce, wielkim wydarzeniem. Dla wszystkich Afrykańczyków, Comboni to wyjątkowa postać, dzięki której ewangelia dotarła na ten kontynent.

Nasza parafia pw. Świętego Krzyża jest jedną z wyjątkowych, ponieważ, Comboni, na naszych terenach założył pierwszą kaplicę. Comboni dotarł do naszej parafii 15. stycznia 1858 roku wraz z pięcioma swoimi towarzyszami. Niestety po półtora miesiąca jeden z towarzyszy Comboniego zmarł, reszta zaś bardzo źle znosiła tutejszy klimat. Zmagając się z chorobami Comboni musiał opuścić tą misję i plemię Dinka.

Do dzisiaj każdy stara się ustalić dokładne miejsce misji Comboniego i grób jego towarzysza, jednak do dzisiaj wiadomo tylko tyle, że znajduje się on przy brzegu Nilu. Poprzez kontakt ze starszyzną i krążącymi historiami udało się nam namierzyć miejsce o nazwie Pan Nhom, gdzie ktoś opowiadał o znajdującym się tam grobie. Od Yirol do Nilu jest ponad 30km i trwające wciąż konflikty między Dinka i Nuer. Jeszcze wciąż za wcześnie, aby powstała tam prawdziwa kaplica, która byłaby bardzo znacząca dla nas – Kombonianów i dla lokalnej ludności.

Ponieważ nasze szkoły są wciąż pozamykane (przychodzą tylko finaliści, klasy 8), nie możemy świętować tak jak to robiliśmy, co roku. Nasze święto ograniczyło się obecnie do naszych grup parafialnych i tych, którzy do nas dołączyli. Jak to tutaj mówią, ten-ten (czyli dziesiąty-dziesiąty) po prostu musi być i nic ludzi nie wystraszy. Musi odbyć się uroczysty pochód naokoło kościoła, uroczysta Eucharystia i świętowanie połączone z małym poczęstunkiem.

Nasza parafia przynosi wiele radości patrząc na zaangażowane grupy i liderów. Dzieci, młodzież, kobiety i starszyzna, każdy chce być zaangażowany i odegrać swoją rolę w uroczystości. Nikt nie chce siedzieć bezczynnie. Nasze świętowanie to prawdziwe spotkanie z Bogiem, drugim człowiekiem i wspólnotą, która powinna coraz bardziej wzrastać w wierze i jedności.

Comboni zawsze jest inspiracją dla każdego z nas. Pokazuje nam, aby się nie poddawać w chwilach trudnych, aby zaufać Bogu i to, co dla nas przygotował. Boże plany to nie zawsze to, co my byśmy chcieli robić. Pokazuje nam jak bardzo ważna jest cierpliwość, wiara w nasze powołanie i wytrwałość.

Jako młody kościół w Afryce, każdy z nas jest wdzięczny za Daniela Comboniego, za jego wyjątkowe powołanie i za jego odwagę. Jesteśmy wdzięczni za to dzieło ewangelizacji, które rozpoczął i prosimy, aby to dzieło wzrastało i przynosiło jak najlepsze owoce.

„Krzysiek, jesteśmy głodni”

„Krzysiek, jesteśmy głodni”

Ostatnio przeżywamy niedziele, które swoją ewangelią przybliżają nam prace na roli. Słyszeliśmy o obsiewaniu pola, o nasionach, które padały na różnorodne podłoża, o zbieraniu owoców, o chwaście, które zostało zasiane przez złego. Jednak prawie zawsze naszym ludziom w Yirol na słowo „owoce” zaczynało tylko burczeć w brzuchu.

Rozmyślając nad ewangelią jutrzejszej niedzieli pomyślałem; jak bym zapytał ludzi, co jest dla nich najcenniejszym skarbem, możliwe, że niektórzy odpowiedzieliby, abyśmy nigdy nie musieli iść spać głodni.

W czasie covid-19, czasie oczekiwania na zbiory, jest to chyba największy problem otaczających nas rodzin – czy będziemy mieli co ugotować jutro, naszym dzieciom. Obecnie otaczają nas zielone pola kukurydzy, sorgo i orzeszków ziemnych. Pan Bóg błogosławi nam obfitym deszczem i wszyscy żyją myślą, dzieli nas tylko miesiąc od zbiorów. Ci, co mieli chęć, siłę i pole, na pewno uzbierają ładne plony.

Próbując odpowiedzieć na potrzeby naszej wspólnoty, udało mi się poskładać razem fundusze z dożywiania szkół, (ponieważ szkoły pozostają zamknięte) i przeznaczyć środki na dożywianie najbiedniejszych rodzin. Na terenie naszej parafii mamy dwa miejsca, gdzie ludzie cierpią najbardziej; dzielnica przy lokalnym więzieniu w Yirol – zamieszkująca przez rodziny żołnierzy i policji oraz wioska Kadula, która zamieszkiwana jest przez uchodźców z Chartumu.

Dzięki pomocy Caritas Polska, Pomoc Kościołowi w Potrzebie i Associazione Svizzera Sud Sudan udało nam się pomóc 140. rodzinom – otrzymali fasolę i mąkę kukurydzianą.

Z całego serca w imieniu potrzebujących rodzin, dziękujemy.

Ten kto sieje, zbiera owoce

Ten kto sieje, zbiera owoce

A życie toczy się dalej

W naszej misji Yirol rozpoczęliśmy porę deszczową. Naokoło nas możemy zobaczyć jak wszystko się zieleni. Orzeszki ziemne, sorgo i kukurydza powoli wschodzą i pną się w górę. Ludzie każdego dnia są zapracowani w polu, wciąż mają miejsca do zaorania i obsiania. Dla każdego jest to bardzo wyjątkowy czas, od niego zależeć będzie czy ludzie będą w stanie wyżywić swoją rodzinę podczas pory suchej, czy będą głodowali.

Koronawirus idzie do przodu – i my nie zwalniamy

Obecna sytuacja nie jest łatwa. Brak żywności dokucza wszystkim. Część ludzi stara się zdobyć trochę jedzenia od WFP, inni przychodzą do nas prosząc o pomoc. Epidemia sprawia, że ceny żywności wzrosły, a ludzie są ograniczeni w poruszaniu się, aby zdobyć choć trochę żywności w innych miejscach. Wiele osób zaczyna przychodzić do nas, prosząc, aby choć trochę ich wspomóc. Ponieważ szkoły są zamknięte i nie widać, aby szybko zostały one otworzone, pomagamy ludziom korzystając z parafialnych i szkolnych funduszy. Coraz częściej przychodzą do nas dzieci ze szkółki niedzielnej mówiąc, że są głodne i że w domu nic nie ma. Udało nam się wspomóc sieroty i dzieci z biednych rodzin, wspomogliśmy katechistów, liderów z naszej parafii, starszyznę i najbiedniejsze rodzinyz z naszej grupy maryjnej.

W Sudanie Południowym zanotowano już prawie 2.000 zakażeń i liczba ta wciąż wzrasta. Najgorsza sytuacja jest w Dżubie, na wyniki testu na koronawirusa trzeba czekać ponad miesiąc. Przez ostatnie tygodnie nikt nie testował ludzi, bo pracownicy nie otrzymywali wypłat. Państwo nie ma żadnego pomysłu na to, co robić z zakażonymi ludźmi, gdzie ich przenieść albo jak im pomóc. Miliony wpływają na ten cel, jednak nie widać żadnych efektów pracy, aby przeciwdziałać dalszemu rozwojowi choroby. Nasza młodzież zaczęła się organizować i chodząc od domu do domu próbują wzbudzić świadomość w rodzinach, tłumacząc co mają robić, aby zmniejszyć ryzyko zakażenia się. Towarzyszą im katechiści, aby naukę połączyć z modlitwą, tak bardzo potrzebną w tym czasie.

Dwie kaplice – dwa zawierzenia

Rozpoczynając porę deszczową, zakończyliśmy część projektów, inne wciąż czekają. Naszym największym sukcesem było wybudowanie dwóch kaplic w Kowic i Piirciok, dzięki pomocy Stowarzyszenia ks. Piotra Skargi. Do akcji przyłączyło się ponad dwa tysiące osób i to dzięki nim te projekty zostały zrealizowane.

Kaplice otrzymały nazwy: ta w Kowic – Dobrego Pasterza i ta w Piirciok – Chrystusa Króla. Kaplice te będą symbolem rozpoczynającego się rozwoju w Sudanie Południowym. Ludzie zawsze powinni wiedzieć, co jest najważniejsze i od czego powinni zacząć. Bez Boga niewiele możemy uczynić, zaś z nim nawet, jeżeli jest ciężko, ludzie będą mieli wiarę i nadzieję.

Dobry Pasterz będzie dla nich dobrym Ojcem, do którego będą mogli przyjść, z którym będą mogli porozmawiać i oddać się Jemu. Plemię Dinka jest plemieniem pasterskim, a pasterze są bardzo poważani w społeczeństwie. Dobry Pasterz będzie patronem pasterzy w Kowic.

Chrystus Król będzie zawsze przypominał ludziom, aby w każdej rodzinie to właśnie On był na pierwszym miejscu. To Jego woli powinniśmy szukać, to on powinien kierować naszym życiem, będąc zawsze zjednoczonym z nim. Król zawsze jednoczy ludzi i tego pragnie Sudan Południowy, jedności. Aby każde plemię żyło w pokoju, aby nikt nie myślał o zemście, czy o odebraniu życia innemu człowiekowi.

Kaplice zostały ukończone i obecnie czekają na ten wyjątkowy dzień, kiedy będziemy mogli po raz pierwszy odprawić w nich Eucharystię i je pobłogosławić – jak na razie jest to niemożliwe.

Kaplice będą miały wiele zastosowań. Oprócz modlitw i odprawianych w nich Mszy św., w kaplicach będą prowadzone kursy i warsztaty, aby ludzie mogli wzrastać w wierze, będą miejscem spotkań dla katechumenów i grup kaplic. Kaplice także wspomogą pobliską szkołę – podczas deszczu dzieci nie będą uciekały do domu, ale będą mogły się schronić w kaplicy, a potem będą kontynuowały naukę (klasy wciąż są pod drzewami). Na ile to będzie możliwe, kaplice będą miejscem spotkań promujących pokój w czasie trwających konfliktów.

I wiele więcej

Udało nam się ukończyć pokój nauczycielski w Szkole podstawowej w Jurniel, dzięki organizacji Pomoc Kościołowi w Potrzebie. O innych projektach możecie poczytać w dziale projekty. Strona jest stworzona dla was, abyście mogli śledzić naszą pracę misyjną i abyście wiedzieli gdzie trafiają wasze ofiary.

Jak możecie zobaczyć, wiele wspólnie możemy zrobić. Ludzie mają podstawowe rzeczy, wodę do picia, dzieci z biednych rodzin mogą się uczyć, są wspomagane w szkołach poprzez dożywianie, możemy prowadzić działalność parafii, organizować spotkania, świętować razem. Dzięki wam organizujemy warsztaty dla młodzieży i kursy dla katechistów.

Jako misjonarze każdego dnia staramy się być dobrymi siewcami, którzy rozsypują ziarno Słowa i Pomocy. Ziarno które w większości otrzymujemy od was, ziarno ofiary i modlitwy. Musimy być świadomi, że nie każde trafia na rzyzną ziemię, na niektórych miejscach obumarło i nie wydało żadnego owocu. Jednak są miejsca, gdzie ziemia jest bardzo żyzna i powoli coś zaczyna kiełkować. Nie wiem, czy ujrzę owoce, ale siać nie przestaję. Praca misyjna w Sudanie Południowym jest ciężka i na pewno dużo trudniejsza niż ta w Kenii, którą pamiętam. Jednak pomimo niepowodzeń patrzymy na te malutkie sukcesy, które dodają odwagi i zachęcają do dalszej pracy, a nie do rezygnacji.

Niewielka różnica przed i w trakcie epidemii

Niewielka różnica przed i w trakcie epidemii

Na pewno wiele osób czeka na jakiekolwiek wiadomości z Południowego Sudanu, szczególnie w tym czasie epidemii. Od dłuższego czasu zabierałem się na pisanie, ale nie wiedziałem za bardzo, o czym. Od ostatniego czasu wiele się działo w Europie czy Ameryce, ciężko się słuchało o ilości zakażonych czy zgonów. My jednak wciąż czekamy na to, co się wydarzy u nas w Yirol.

Od ponad miesiąca szkoły są zamknięte, dzieci i młodzież musiały powrócić do swoich domów czekając na dalsze informacje. Zostało wydane rozporządzenie o zakazie zgromadzeń, zakaz przewożenia ludzi publicznymi środkami, zamknięte granice, zakaz poruszania się od 7:00 wieczorem do 6:00 rano, mycie rąk i unikanie witania się otwartą dłonią.

Jaka jest obecna sytuacja w Yirol?

Wychodząc na ulice Yirol, nie zmieniło się nic. Tłumy na ulicach, ludzie grają w domino pod drzewem, co kilka metrów restauracje pełne ludzi, którzy piją kawę czy herbatę, dzieci biegające i grające w piłkę. Pasterze grupami przemieszczają się po Yirol i wieczorem wracają do swoich krów. Nasze miasteczko tętni życiem.

Znając troszkę kulturę tutejszej ludności nie dziwi mnie ich postępowanie. Ludzie przeżyli wiele ciężkich chwil, musieli uciekać wiele razy od wojny i od śmierci. Malaria i inne choroby odbierające życie częściej niż koronawirus stały się codziennością. Zawsze ludzie kierowali się tym, że przeżyje najsilniejszy. To co ludzi trapi dzisiaj to problem, jak wyżywić rodzinę do czasu zbiorów (do września) i jak zdobyć orzeszki ziemne, aby obsadzić pole. Wczoraj Nuer napadło na wioskę w naszej parafii zastrzelono dwie osoby; w Rumbek ktoś ginie, co drugi dzień; niedaleko nas grupa młodych organizuje się zbrojnie, aby napaść na wojsko, które planuje ich rozbroić i zabrać im karabiny.

A w wiadomościach mówią – koronawirus, ilość zgonów – zero.

Ponieważ śmierć kroczy z ludźmi ramię w ramię, ludzie się jej nie boją. Wiele razy słyszałem jak mówili – jak pan Bóg zechce to przeżyjemy, widziałem dzieci z malarią leżące pod drzewem, bez żadnych lekarstw – jak Bóg zechce to przeżyje. Widziałem młodzież z bronią, która nie boi się napadać na innych z ryzykiem, że sami zostaną zastrzeleni. I tak samo dzieje się przy koronawirusie – Pan Bóg się nami zajmie – mówią.

Co z naszą parafią?

Od kiedy szkoły zostały zamknięte i weszło rozporządzenie o zakazie zgromadzeń musiałem odwołać nasze msze niedzielne, które gromadziły sporą liczbę ludzi i odwołałem spotkania naszych grup parafialnych. Parafia chwilowo zamarła. Jednak z modlitw nie rezygnujemy. Codziennie mamy mszę rano w kościele a wieczorem różaniec (otwarte dla wszystkich). Ponieważ ludzie nie mają w tradycji chodzenie do kościoła w tygodniu, przychodzi kilka osób. W niedzielę mamy mszę w kaplicy i potem prowadzę modlitwę w lokalnym radiu.

Oczywiście niektórzy się dziwią i pytają, dlaczego kościół jest zamknięty w niedziele, oczywiście tłumacząc, że Pan Bóg się wszystkim zajmie – a z resztą to choroba białych, która nas nie tknie. Dzieci czasami się pokręcą w niedzielę czekając na szkółkę niedzielną, ludzie się pytają czy w niedzielę mogą do nas dołączyć. Każdy czeka. W miejscu pierwszej ewangelizacji, gdzie protestantów jest duża większość, zamykanie naszego kościoła jest czymś bardzo trudnym. Szczególnie w sytuacji gdzie protestanci sobie nic z zakazów nie robią i normalnie prowadzą niedzielne modlitwy ze zgromadzonymi ludźmi.

Zawsze naszym zadaniem jako misjonarzy, było zachęcanie ludzi do modlitwy i kościoła czy zakładanie grup parafialnych, promowanie naszej działalności, organizowanie spotkań, formacja itd. Od miesiąca muszę mówić ludziom, nie ma modlitwy w niedziele, nie przychodźcie, a spotkania odwołane. Jest to dla mnie bardzo bolesne.

Być bliżej ludzi.

Jeżeli ludzie nie mogą przyjść, to trzeba do nich po prostu wyjść. Prawie codziennie odwiedzam rodziny, rodziców naszych dzieci, które należą do grup parafialnych, takich jak, ministranci, tancerze, chóry, szkółka niedzielna, grupa kobiet itp. Jest to prawdziwa okazja, aby być bliżej ludzi, aby poznać ich życiowe sytuacje, aby pomodlić się razem i pokazać, że jestem z nimi. Ponieważ dostałem trochę żywności od diecezji Rumbek i pozostało mi trochę żywności z dożywiania szkół, poprzez zamknięte szkoły – staram się pomóc ponad 150 rodzinom w tym trudnym czasie.

Ponieważ udało nam się ukończyć prace przy pierwszej kaplicy w Kowic, dzięki Sowarzyszeniu księdza Piotra Skargi, dzielę się z wami zdjątkiem. Kaplica pw. Dobrego Pasterza.